تاثیر گفتار درمانی در درمان بیماری پارکینسون

بسیاری از بیماران به دلیل طرز صحبت کردنشان خجالت زده و سرخورده می شوند. چنانچه فردی بیمار باشید می بینید که آهسته صحبت می کنید، نمی توانید بلند صحبت کنید و دوستانتان همواره از شما می خواهند گفته هایتان را تکرار کنید و یا بلندتر حرف بزنید. گفتار بیماران مبتلا به پارکینسون، جویده جویده و منقطع است و صدای آنها زیر و بم و بلندی طبیعی ندارد. بررسی های گفتار درمانگر شامل نحوه نفس کشیدن، حرکت لب ها، زبان و فک در هنگام تولید گفتار می باشد. این فعالیت ها را ما ناخودآگاه و غیر ارادی انجام می دهیم.

در بیماری پارکینسون، حنجره عملکرد خوب و مناسبی ندارد و کلام آهنگی یکنواخت دارد. هیچ کنترلی بر روی بلندی صدا اعمال نمی شود و بر برخی آواها استرس و تکیه وارد نمی شود. صدای بیمار خشن، آهسته و یکنواخت می شود. گفتار درمانی از بازخوردهای صوتی استفاده می نماید که در آن بیمار پس از یک فاصله نهفته معین صدای خود را می شنود. این کار صدا و خروج کلام را تغییر داده و بهبود می بخشد. این کار و سایر اقدامات تا حدی در بازیافتن صدا و کلام طبیعی مثمر ثمر است، اما پیشرفت های بسیار به ندرت به چشم می خورد.

افزایش تحرک

وسایل کمکی راه رفتن، همانند تصویر، در ایجاد استقلال مبتلایان به پارکینسون، کارآمد می باشند.

همچنین استفاده از کارد، قاشق و چنگال دارای دسته ای بزرگ، بشقاب و جا تخم مرغی که به میز می چسبد، از ریختن غذا جلوگیری می نماید. فیزیوتراپیست و یا کار درمانگر می توانند بسیاری از این موارد را تذکر داده و سپس تامین نمایند.

چنانچه فیزیوتراپیست مستقر در بیمارستان، کار درمانگر، مددکار اجتماعی و کارکنان بخش مربوطه بیمارستان با یکدیگر در ارتباط باشند، مزایا و منافع بسیاری نصیب بیمار می شود. آنها برای بحث در مورد طرح ها و بررسی های مشترک خود به هنگام بستری شدن بیمار در بیمارستان تشکیل جلسه می دهند و در صورت امکان پس از مرخص شدن او به مراقبت و نظارت خود ادامه می دهند. همچنین با پزشک عمومی و یا خدمات اجتماعی، بهزیستی بخش نیز در ارتباط خواهند بود.

سطح ۱ گوناگون مطالب برگزیده

ارسال نظر