تاثیر رفتار اطرافیان کودک بر سلامت روانی او

روان شناسان معتقدند که محیط زندگی کودک، اشخاصی که در اطراف او هستند، طرز رفتار بزرگترها با یکدیگر و با کودک، وضع اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و مذهبی، هر یک به نوبه خود اثراتی در روحیه کودک به جای می گذارد.

دوره کودکی، دوره رشد و یادگیری است. کودکانی که از نظر روانی سالم هستند کنجکاوی زیادی برای فهم مطالب دارند این اشتیاق باید به موقع درک شده، پاسخ مثبت به آن داده شود. به سوال کودک باید پاسخ صحیح، ساده و بدون انحراف داد که در عین حال در خور فهم و ظرفیت روانی او باشد. محبت پدر و مادر، به کودک احساس امنیت و پذیرش می دهد.

برخی از علائم رفتاری ممکن است در بدو امر ظاهراً بی اهمیت جلوه کند. مثلاً تر کردن رختخواب، جویدن ناخن و امثال آنها از نشانه های اختلال رفتاری در کودک است. برخی دیگر از اختلالات رفتاری، مانند : کج خلقی، ترسهای غیرعادی، از خواب پریدن، رویاهای وحشتناک و ترس و وحشت بی جا، فشار دادن دندان در حین خواب و خرابکاری در منزل و یا حسادتهای بیش از حد، از علائم پیشرفته اختلال روانی در کودکان است. تمام این بیش آگهی ها در صورتی که پیشگیری نشود، بتدریج به بروز رفتار ضد اجتماعی، افسردگی، انزوا و گوشه گیری، عدم علاقه به درس و زندگی منتهی می گردد و ممکن است کودک را به سوی ابتلا به بیماریهای روانی سوق دهد.

بدیهی است علت همه این آشفتگیهای روانی و عاطفی کودک را باید در محیط خانواده وی جست و جو کرد. کودک در خانه باید احساس خوشی وامنیت کند. پدر و مادر دانا، با محبت خود می توانند برای کودک تکیه گاهی خوبی باشند و آرامش و اطمینان لازم را به وی ببخشند. به عکس عدم مناسبات صحیح بین پدر و مادر و مناقشات فیمابین، تبعیض بی دلیل بین فرزندان و تشویق بی مورد آنان، کودکان را دچار کمبودهای عاطفی و روانی می کند.

سطح ۱ گوناگون مطالب برگزیده

ارسال نظر