s                                   

بیماری میاسنتی گراو (ضعف عضلانی شدید) چه علایمی دارد ؟

علایم و نشانه ها

• ضعف عضلات صورت، از جمله افتادگی پلک ها
مشکل تنفسی، تکلم جویدن یا بلعیدن
• دوبینی
• ضعف عضلانی در اندام های فوقانی با تحتانی (دست ها یا پاها)

علایم و نشانه های اورژانسی

• مشکل فراینده تنفسی یا بلع غذا

میاستنی گراو، بیماری مزمنی است که مشخصه آن ضعف عضلانی و خستگی سریع عضلات ارادی است. ضعف عضلانی به تدریج رو به وخامت می گذارد و ممکن است همه عضلات ارادی را درگیر کند. این بیماری معمولاً عضلات صورت چشم ها، دست ها و پاها و عضلات مسوول جویدن، بلعیدن وتنفس را درگیر می سازد.

هرچه عمل یک عضله بیشتر تکرار شود، ضعف عضلانی هم تشدید می گردد. در میاستنی گراو، عضلات به شکل متناوب روزهای خوب و بدی را پشت سر می گذارند. البته، احتمال بهبودی و دوام آن تا چند ماه هم وجود دارد. در موارد نادر، مشکلات مربوط به تنفس و بلع و خیم تر شده، و نیاز به مراقبت های اورژانسی پیدا می کنند.

میاستنی گراو، نوعی بیماری خود ایمنی است، یعنی آنتی بادی هایی که بدن در حالت طبیعی برای مقابله با عوامل عفونی تولید می کند، ماده ای شیمیایی موسوم به استیل کولین، تکانه های عصبی را به عضلات منتقل می سازد. در مناطق خاصی از عضلات موسوم به پیوندگاه های عصبی- عضلانی، گیرنده هایی حضور دارندکه این تکانه ها را دریافت کرده و عضله را وادار به انقباض می کنند، چنین ساز و کاری این امکان را به شما می دهدتا، مثلاً قاشق را به سمت دهان خود ببرید.

در میاستنی گراو، نوعی گسستگی بین اعصاب و عضلات شما وجود دارد.

به دلایل نامعلومی، این بیماری سیستم ایمنی شما را وادار به تولید آنتی بادی هایی می کند که بسیاری از جایگاه های مخصوص گیرنده های عصبی– عضلانی را تا ۸۰ درصد- بلوک یا تخریب می کنند. با کاهش این جایگاه عضلات پیام های عصبی کمتر دریافت می کنندکه ضعف آنها را به دنبال دارد.
غدد تیموس، بخشی از سیستم ایمنی که در قفسه سینه و زیر استخوان جناغ واقع شده، می تواند تولید این آنتی بادی ها را تحریک کرده یا تداوم بخشد. این غده که در دوران شیرخوارگی بزرگ است.در بالغین سالم به تدریج فشرده و کوچک می شود. اما، برخی از مبتلایان به میاستنی گراو دارای تیموس بی اندازه بزرگی هستند. حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد افراد مبتلا به این بیماری، تومورهایی در غده تیموس پیدا می کنند.
میاستنی گراو، بیماری نادری است و بیشتر در زنان ۲۰ تا ۴۰ سال و مردان بالای ۶۰ سال مشاهده می شود.

سطح ۱ گوناگون مطالب برگزیده

ارسال نظر