آیا عفونت های پوستی در بیماران مبتلا به HIV و سایر اختلالات مربوط به سیستم ایمنی شایع تر است؟

بله. به هر حال عفونت های پوستی در بیماران ضعف ایمنی یافته ناشایعی نیست. مشکل، افتراق این موضوع است که آیا عفونت به نقض ایمنی زمینه ای مربوط می شود یا نه. با وجود این، نشانگرهای کمک کننده ای وجود دارد.

عفونت به وسیله یک عامل بیماری زای شایع ایجاد شده است ولی شکل، اندازه، توزیع یا تظاهرات آن غیر معمول است.

مولوسکوم کنتاژیوزم مثال شایع آن است. این بیماری در عفونت HIV بر روی صورت دیده می شود و ضایعات، کوچک تر، مسطح تر و به درمان مقاوم تر هستند که در بالغین اتفاق می افتد. در مقابل بیمارانی که سیستم ایمنی طبیعی دارند، به عنوان یک عفونت دوران کودکی به مولوسکوم کنتاژیوم مبتلا می شوند. بیماری تنه را درگیر می کند و ضایعات بزرگ و برجسته هستند. هرپس سیمپلکس ژنرالیزه یا وسیع (به غیر از اگزمای هرپتیکوم) و هرپس زوستر با توزیع چند درماتومی را می توان به عنوان مثال های دیگر، عنوان کرد.

عفونت با یک عامل بیماری زای غیر شایع است.

در حال حاضر، کاپوزی سارکوما به عنوان بیماری ناشی از عفونت با ویروس هرپس انسانی ۸ شناخته شده است. به طور شایع همراه با HIV دیده می شود لذا نشانگری برای رد وجود HIV است. بعضی از مایکوباکتری های آتیپیک که به طور معمول عفونت جلدی ایجاد نمی کنند، ممکن است در زمینه HIV به این شکل عمل کنند
.
عفونت علی رغم درمان، پایدار یا عود کننده باقی می ماند.

زگیل های ویروسی یک عفونت شایع هستند. پایداری و توزیع گسترده آن ها می تواند نشانه ضعف ایمنی بیمار باشد. به علاوه، معمولا به درمان استانداردی که بر پایه تحریک پاسخ ایمنی به ویروس پاپیلومای انسانی برای ریشه کنی عفونت است نیز مقاوم هستند. این به علت اشکال در نقص ایمنی است.
طبیعت عفونت بسیار گسترده است.

جرب به صورت ژنرالیزه بدون واکنش معمول آن در بیماران ضعف ایمنی دیده می شود. ضایعات سیفیلیس در بیماران HIV می تواند شدیدتر باشد.
باید به خاطر داشت که به طور کلی ضعف ایمنی نادر است. عمده بیمارانی که عفونت های پوستی دارند، سیستم ایمنی طبیعی خواهند داشت.

بیماری های پوست پوست سطح ۱ مطالب برگزیده

ارسال نظر